Dodeneiland beschrijft de vaste wandeling die Baur en Bindschädler, twee oude mannen,
vrienden uit hun tijd in het leger, maken naar de rand van de stad. Baur praat aan één stuk
door – heen en weer laverend tussen verleden en heden, oppervlakkige observaties en diepe
inzichten – terwijl Bindschädler luistert, observeert en nadenkt.

Peter Swanborn in de Volkskrant: De Zwitserse schrijver Gerhard Meier (1917-2008) hield niet van plots. Hij zag een roman eerder als een tapijt: ‘De motieven zijn de generaties, de families, de schering is de landstreek, de tijd.’ Voor het eerst is er nu een roman uit zijn omvangrijke oeuvre vertaald, Dodeneiland, oorspronkelijk verschenen in 1979.

Twee oudere mannen, Baur en Bindschädler, voormalige dienstmakkers, lopen langs de rivier die door het plaatsje Amrain voert. Baur praat continu, over het ochtendlicht in november, over ‘de zuster van de schoon­zuster van de vrouw van de cavaleriemajoor’, over de bloemenweides met kersenbomen. Bindschädler luistert vooral, denkt er het zijne van, vult zo nu en dan aan.

Meier maakt het de lezer niet gemakkelijk met zijn ogenschijnlijke gebrek aan logica. Waar wil Baur naartoe met zijn weefsel van verhalen? Wie zich overgeeft aan het ritme, ziet echter dat dit proza meandert als de ­rivier die er zo’n grote rol in speelt. Tegelijk is het heel zintuiglijk proza. De optocht van mestkarren, het koken van sparrenbomen, je ziet alles voor je. Baur noemt zichzelf met recht een ‘ogenmens’. 

Roderik Six geeft **** aan Dodeneiland in Focus Knack: ‘Twee oude mannen wandelen langs een rivier. In hun kielzog: de dood. Maar zolang ze praten, leven ze nog, ook al naderen ze met rasse schreden het Dodeneiland.’ 

https://focus.knack.be/entertainment/boeken-strips/dit-boek-vol-levenslust-en-doodsverlangen-bereidt-u-nu-al-voor-op-de-herfst/article-review-1496397.html?cookie_check=1566811046

Laurent de Maertaer op Mappalibri: ‘Op een frisse nazomerdag in november flaneren twee oude vrienden door hun ingeslapen provinciestadje. Ze pikken in op wat ze zien in hun directe omgeving en bespreken al slenterend de meest uiteenlopende onderwerpen, maar het epicentrum waarrond al hun gedachten cirkelen is de dood. De imponerende elegie Dodeneiland van Gerhard Meier is een fraaie, herontdekte klassieker van het modernisme, geschreven in een zeldzaam bezwerend en elegant proza.’

http://mappalibri.be/?navigatieid=61&via_navigatieid=17&recensieid=8224

Elisabeth Francet op geendagzonderboeken.nl: ‘De grondgedachte, de grondtoon, reeds aangekondigd in de openingszinnen, ontwikkelt zich tot een chef d’oeuvre. Bij aanvang van de wandeling heeft Baurs verhaal veel weg van een impressionistische aquarel; gaandeweg neemt het de vorm aan van een handgeweven tapijt, met schering en inslag en terugkerende motieven; uiteindelijk krijgt het de allure van een symfonie, waarbij de heren hun woorden als muziekinstrumenten op elkaar afstemmen. De enige standvastige motieven zijn de bomen: zij overleven alles en iedereen. De rest komt aanwaaien, dwarrelt neer, vliegt weer weg.

Wat mij betreft: boek van het jaar!’

https://geendagzonderboek.com/2019/08/14/aquarel-tapijt-symfonie/ 

‘Van Robert Walser heeft hij geleerd hoe je het kleine en onopvallende betovert, bij Marcel Proust en Claude Simon zag hij hoe je het epische proporties geeft.’ Der Tagesspiegel

Volgt

Vertaald uit het Duits door Marcel Misset
Paperback met flappen, 120 blz.
€ 18,50
ISBN 978 94 923 1366 9

Gerhard Meier